Kees Schoonenbeek

* = easy
** = medium
*** = difficult

1994
'Trois Mouvements'
**(*) Canzona Music
(Stringquartet)
10 minutes 

De rode draad in dit werk is mijn fascinatie voor het z.g. 'variabele ostinato', een term die een tegenspraak in zichzelf bevat, 'variabel' betekent immers veranderlijk, 'ostinato' juist niet. Met name deel I, 'Obsédant', bevat voor de oppervlakkige luisteraar veel herhalingen, de geconcentreerde luisteraar zal echter kunnen opmerken dat er juist geen enkele herhaling in zit, tenminste niet opeenvolgend. Dit proces, met minieme veranderingen balanceren op het randje van monotonie, is iets wat mij hevig interesseert en wat in veel van mijn werken terugkeert. Invloed vanuit de 'minimal music' kan hierbij niet ontkend worden.

Deel III, 'Scherzo Décimal' is geschreven in de mij zo geliefde 10/8 maat, een maatsoort die eigenlijk is samengesteld uit 2 blokjes van twee- en twee blokjes van drie eenheden. Gelijk de bekende schuifspelletjes kunnen deze blokjes in alle mogelijke volgorden optreden waardoor het variabele ostinato weer een rol kan spelen.

Deel II is een eiland van rust tussen de nerveuze hoekdelen, een Sarabande, 'een oude Spaanse dans' volgens de boekjes maar nu in een moderner jasje waarin verscholen toch ook weer de hierboven beschreven technieken.


2002
'Dreamscape' ***
  Canzona Music
20 minutes

Er zijn van die nachten die gevuld lijken met dromen, alsof je een lange reis maakt door je onderbewustzijn.
Toen ik begon aan 'Dreamscape' had ik nog geen titel, was er geen sprake van nachten vol dromen. Gaandeweg ontstond de associatie omdat het stuk niet alleen op een droom ging lijken, ik droomde er echt van.
 
Tot maat 122 wordt de slaper gewiegd door de golven van kalme beelden.
Vanaf dat moment is er spanning, woedt er iets onderhuids.
Vanaf maat 146 keert de kalmte weer terug en duurt voort tot maat 176.
Daarna treedt de onrust in, angsten liggen op de loer en slaan toe vanaf maat 234.
Dit duurt tot maat 286 waar plotseling het licht de duisternis verdrijft en er een Bach-koraal weerklinkt: 'Wie schön leuchtet uns der Morgenstern'.
Onderhuids blijft echter de dreiging die tot voor kort zo'n belangrijke rol speelde.
Vanaf maat 308 komt het koraal weer terug, zij het gevarieerd.
Nog eenmaal verschijnen de demonen maar verdwijnen uiteindelijk naar de achtergrond, de rust van het begin keert weer terug, de droom loopt ten einde.